ประวัติย่อของกาลเวลา (A Brief History Of Time) โดย สตีเฟน ฮอว์คิง#61 บทที่ 12 บทสรุป (อวสาน)

เราพบว่าตัวเองอยู่ในโลกที่สับสน เราต้องการเข้าใจสิ่งที่เราเห็นรอบตัวเรา และถามว่าธรรมชาติของจักรวาลคืออะไร? สถานที่ของเราในนั้นคืออะไร และมาจากไหน และเรามาจากไหน? ทำไมมันถึงเป็นแบบนั้น? เพื่อพยายามตอบคำถามเหล่านี้ เรานำ “ภาพโลก” บางส่วนมาใช้ เช่นเดียวกับทฤษฎีหอคอยเต่าที่ไม่มีที่สิ้นสุดโดยมีโลกแบนราบอยู่บนหลัง ทฤษฎีสตริงก็เช่นกัน ทั้งสองเป็นทฤษฎีของจักรวาล แม้ว่าอย่างหลังจะเป็นทฤษฎีทางคณิตศาสตร์และแม่นยำกว่าอย่างแรกมาก แต่ก็ขาดหลักฐานเชิงสังเกตมากพอๆกับทฤษฎีแรก: ไม่มีใครเคยเห็นเต่ายักษ์ที่มีโลกอยู่บนหลัง แต่ก็ไม่มีใครเคยเห็นสตริงเช่นกัน อย่างไรก็ตาม ทฤษฎีเต่าไม่ได้เป็นทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ที่ดี เพราะมันทำนายว่าผู้คนอาจตกจากขอบโลกได้ สิ่งนี้ไม่พบว่าสอดคล้องกับประสบการณ์ เว้นแต่จะเป็นคำอธิบายสำหรับคนที่ควรจะหายตัวไปในสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา! ความพยายามครั้งแรกในการบรรยายและอธิบายจักรวาลนั้น เกี่ยวข้องกับแนวคิดที่ว่า เหตุการณ์และปรากฏการณ์ทางธรรมชาติถูกควบคุมโดยวิญญาณที่มีอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ ซึ่งแสดงท่าทางที่เหมือนมนุษย์มากและคาดเดาไม่ได้ วิญญาณเหล่านี้อาศัยอยู่ในวัตถุธรรมชาติ เช่น แม่น้ำและภูเขา รวมถึงเทห์ฟากฟ้า เช่น ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ พวกเขาต้องได้รับการปลอบประโลมและแสวงหาความโปรดปรานเพื่อให้แน่ใจว่าดินมีความอุดมสมบูรณ์และการหมุนเวียนของฤดูกาล อย่างไรก็ตาม ต้องค่อยๆ สังเกตว่ามีกฎเกณฑ์บางอย่าง: ดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออกและตกทางทิศตะวันตกเสมอ ไม่ว่าจะมีการถวายบูชาแด่เทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์หรือไม่ก็ตาม นอกจากนี้ ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดาวเคราะห์ต่าง ๆ ยังโคจรไปตามเส้นทางที่แม่นยำบนท้องฟ้าที่สามารถคาดการณ์ล่วงหน้าได้อย่างแม่นยำ ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์อาจมีเทพเจ้าอยู่ แต่พวกเขาเป็นเทพเจ้าที่ปฏิบัติตามกฎที่เคร่งครัด เห็นได้ชัดว่าไม่มีข้อยกเว้นใดๆ หากมีใครคิดว่าดวงอาทิตย์หยุดเพื่อโยชูวา (Joshua) ในตอนแรก ความเป็นระเบียบและกฎเกณฑ์เหล่านี้ชัดเจนเฉพาะในดาราศาสตร์และสถานการณ์อื่นๆ อีก 2-3 สถานการณ์เท่านั้น […]