ประวัติย่อของกาลเวลา (A Brief History Of Time) โดย สตีเฟน ฮอว์คิง#58 บทที่ 9 ลูกศรแห่งเวลา

ในบทก่อนๆ เราได้เห็นว่ามุมมองของเราเกี่ยวกับธรรมชาติของเวลาเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรในช่วงหลายปีที่ผ่านมา จนถึงต้นศตวรรษนี้ผู้คนเชื่อในเวลาสัมบูรณ์ (absolute time) นั่นคือ แต่ละเหตุการณ์สามารถระบุด้วยตัวเลขที่เรียกว่า “เวลา” ในลักษณะที่ไม่ซ้ำกัน และนาฬิกาที่ดีทั้งหมดจะเดินไปตามช่วงเวลาระหว่างสองเหตุการณ์ อย่างไรก็ตาม การค้นพบว่าความเร็วของแสงปรากฏเท่ากันสำหรับผู้สังเกตการณ์ทุกคน ไม่ว่าเขาจะเคลื่อนที่อย่างไร นำไปสู่ทฤษฎีสัมพัทธภาพ—ซึ่งทฤษฎีนี้ล้มล้างความคิดที่ว่ามีเวลาสัมบูรณ์ ในทางกลับกัน ผู้สังเกตการณ์แต่ละคนจะมีหน่วยวัดเวลาของตัวเองตามที่บันทึกโดยนาฬิกาของเขา เวลาตามนาฬิกาของผู้สังเกตการณ์แต่ละคนไม่จำเป็นต้องตรงกันเสมอไป (ผู้สังเกตการณ์แต่ละคนมีเวลาของตนเอง) เวลาจึงกลายเป็นแนวคิดเฉพาะบุคคลมากขึ้น เมื่อเทียบกับผู้สังเกตการณ์ที่วัดมัน เมื่อมีคนพยายามรวมแรงโน้มถ่วง (gravity) เข้ากับกลศาสตร์ควอนตัม (quantum mechanics) ทำให้เกิดแนวคิดเรื่อง “เวลาจินตนาการ (imaginary time)” ทิศทางในอวกาศไม่มีความแตกต่างกันในเวลาจินตนาการ ถ้าใครสามารถไปทางเหนือได้ก็จะหันกลับไปทางใต้เท่ากัน ในเวลาจินตนาการ หากสามารถก้าวไปข้างหน้าได้ ก็ควรจะหมุนกลับและถอยหลังได้ ซึ่งหมายความว่า ในเวลาจินตนาการจะไม่มีความแตกต่างที่สำคัญระหว่างทิศทางไปข้างหน้าและย้อนกลับ เมื่อเราดู “เวลาจริง (real time)” จะมีความแตกต่างอย่างมากระหว่างทิศทางเดินหน้าและถอยหลัง ดังที่เราทราบกันดี ความแตกต่างระหว่างอดีตและอนาคตนี้มาจากไหน? ทำไมเราจำอดีตได้ แต่จำอนาคตไม่ได้?     Conan Gray – People Watching     กฎของวิทยาศาสตร์ไม่ได้แยกแยะระหว่างอดีตและอนาคต […]