ประวัติย่อของกาลเวลา (A Brief History Of Time) โดย สตีเฟน ฮอว์คิง#60 บทที่ 11 การรวมกันของฟิสิกส์

ดังที่อธิบายไว้ในบทแรก มันคงเป็นเรื่องยากมากที่จะสร้างทฤษฎีที่เป็นเอกภาพอย่างสมบูรณ์ของทุกสิ่ง (complete unified theory of everything) ในจักรวาลในคราวเดียว ดังนั้นเราจึงมีความคืบหน้าโดยการค้นหาทฤษฎีบางส่วนที่อธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวงจำกัด และละเลยผลกระทบอื่นๆ หรือประมาณค่าเหล่านั้นด้วยตัวเลขที่แน่นอน (ตัวอย่างเช่น เคมีช่วยให้เราสามารถคำนวณอันตรกิริยาของอะตอม โดยไม่ต้องรู้ถึงโครงสร้างภายในของนิวเคลียสของอะตอม) อย่างไรก็ตาม ในท้ายที่สุด เราหวังว่าจะพบทฤษฎีที่สมบูรณ์ สอดคล้อง และเป็นเอกภาพ ซึ่งจะรวมถึงทฤษฎีบางส่วนทั้งหมดเหล่านี้เป็น การประมาณและไม่จำเป็นต้องปรับให้พอดีกับข้อเท็จจริงโดยการเลือกค่าของตัวเลขตามอำเภอใจในทฤษฎี การแสวงหาทฤษฎีดังกล่าวเรียกว่า “การรวมกันของฟิสิกส์ (unification of physics)” ไอน์สไตน์ใช้เวลาส่วนใหญ่ในปีต่อมาค้นหาทฤษฎีที่เป็นเอกภาพแต่ไม่สำเร็จ เวลายังไม่สุกงอม: มีทฤษฎีบางส่วนเกี่ยวกับแรงโน้มถ่วงและแรงแม่เหล็กไฟฟ้า แต่ไม่ค่อยมีใครรู้เกี่ยวกับแรงนิวเคลียร์ ยิ่งไปกว่านั้น ไอน์สไตน์ปฏิเสธที่จะเชื่อในความเป็นจริงของกลศาสตร์ควอนตัม (quantum mechanics) แม้ว่าเขาจะมีบทบาทสำคัญในการพัฒนากลศาสตร์ควอนตัมก็ตาม แต่ดูเหมือนหลักการความไม่แน่นอน (uncertainty principle) เป็นคุณลักษณะพื้นฐานของจักรวาลที่เราอาศัยอยู่ ดังนั้น ทฤษฎีที่เป็นเอกภาพ (unified theory) ที่ประสบความสำเร็จจะต้องรวมหลักการนี้เข้าไว้ด้วยกัน ผู้เขียน – มันยากเกินไปที่จะสร้างทฤษฎีที่ครอบคลุมทุกสิ่งในจักรวาลในคราวเดียว จนถึงขณะนี้มีทฤษฎีบางส่วนที่มุ่งเน้นไปที่แง่มุมต่างๆ ที่เกิดขึ้นในวงจำกัดของวิทยาศาสตร์ แต่ท้ายที่สุดแล้ว จะเป็นการดีหากมีทฤษฎีที่เป็นเอกภาพซึ่งครอบคลุมทุกอย่าง การแสวงหาทฤษฎีดังกล่าวเรียกว่า “การรวมกันของฟิสิกส์” ไอน์สไตน์พยายามและล้มเหลวในการค้นหาทฤษฎีของทุกสิ่ง สาเหตุหลักเป็นเพราะความรู้ด้านวิทยาศาสตร์นิวเคลียร์ในเวลานั้นยังไม่เพียงพอ […]